Deze was echter ook een half uur te laat, maar dat vergaven we haar. De diva van Electro-Pop bracht ons haar hits zoals “Demolition Man” en “I’ve Seen That Face Before”, maar ook zeer veel andere nummers in een sterke set met een geweldig visuele show. Elk nummer had ook zijn eigen kostuumwisseling, waarin ze gewoon lustig bleef doorzingen en met het publiek praten in haar sexy Frans-Engels. Tot afgrijzen van de security nodigde ze ook nog eens het publiek uit op haar podium. Wat ervoor zorgde dat de snelle beslissers over de hekken sprongen, en het podium bestormen. Wat een show!

Wat ook een prachtig feit is, is haar looks en conditie. Deze dame is volgens mij ooit 30 geworden, en geen dag verouderd. Een prachtige show, waar nog heel veel van kunnen leren.

Grace, je t’aime!

Shaggy. WOW! Wat een reggae feest! Na een (te) lange soundcheck kwam Mr. Bombastic met zijn wiegende heupen het podium op ge..euhm..wiegd zeker. In een ongeziene streak van top hits was er geen een dood moment. Tegen de tijd bracht hij het publiek zo warm, dat de stoom er bijna vanaf kwam! Het hele plein straalde zo reggae uit, dat zelfs de security ons toe liet om te blijven staan. Maar het was dan ook een super feest! Iedereen, fotografen en rode kruis inclusief, danste, sprongen en zongen mee. Het was zo geweldig dat ik een half uur na het optreden nog altijd in the groove ben, en nog altijd aan het meebewegen ben op de beats die al lang in de lucht vervlogen zijn. Hop naar Grace Jones …

Voor Shaggy het podium op kan, moest eerst nog even Arid passeren. En daarmee is ook alles gezegt. De rock die ze brengen stijgt nooit tot een hoogtepunt, en de deuntjes blijven ook niet hangen. Jammer.

Das Pop. Vandaag voorzien van nog meer opblaasdingen! Hun balonnen kenden we al, maar vandaag stonden er nog een 10 tal opblaaspalmbomen op het podium. Wachtend tot hun vernietiging door de enige echte Bent Van Looy. Zoals gewoonlijk deed die dan ook goed zijn best met zijn zang, tamboerijn en piano. Vandaag begint er uit te zien als de dag van de kwaliteit! YEAH!

Gelukkig zijn er The Customs. Fatsoenlijke rock, die niet vasthangt aan de maatpakken die ze dragen. Deze Belgische sensatie laat alle hoofdpijn van de Hollanders voor hun verdwijnen, net zoals de bewolkte hemel. De zon straalt, gitaren gieren, de snares snijden door de lucht, en het schoon volk is talrijk aanwezig. Wat meer moet iemand hebben?

The Opposites. BROL. Aldus de algemene reactie hier.

Over Seal heb ik wat gemixte gevoelens. Een grote meneer, met een goeie show, maar toch wel wat eisen. Waarschijnlijk staat er een team advocaten klaar mocht ik te veel negatiefs zeggen, dus over de strenge fotograaf eisen zal ik maar zwijgen. Voor de geïnteresseerde mensen, de familie Klum schijnt ook aanwezig geweest te zijn.

Maar genoeg daarover! De show zelf was een groot live spektakel waar Seal 100% centraal stond. Zijn eigen stukje podium in het midden van de frontstage, waar hij hit na hit uitknalde. In tegenstelling tot de ruige rock van de andere dagen, was dit eerder een ‘rustigere’ act, en bracht Seal’s Soul het marktplein in een trance. Tot natuurlijk de rocknummers begonnen, waar de handjes wel degelijk thuishoorden.

Ook moet ik wel zeggen dat na de show Seal nog bleef voor wat handtekeningen te zetten en spreken met mede artiesten en wat backstage crowd. Ik ben en blijf benieuwd hoe de man in het echte leven is, zonder hem als artiest, en zonder een management.

Milk Inc. daarentegen. Waar moet ik beginnen zonder onbeleefd over te komen. Over het feit dat er *enkel* het 2de nummer gefotografeerd mocht worden? De overdreven show? Vuurwerk en een verkrachting van klassieke muziek? Het marginale aspect? Ik weet het niet.

Ik kan enkel zeggen dat ik liever een hele show van Natalia doorsta, dan 1 seconde van deze ‘groep’. Ik zou bijna geen foto’s online zetten, ware het niet dat ik er stond met een missie. Geniet van deze foto vanaf morgenvoormiddag!

Dag 2 begon met Sweet Coffee. Een goedsmakende blend van Rap ‘n Jazz met een zeer internationale sound, ook al zijn ze verbazend genoeg Vlaams! De show zat vol letterlijk en figuurlijk vuurwerk! Net zoals een goeie kop, kan je hier van blijven genieten, en is hij veel te vlug leeg.

“Goe bezig manne!”

In het half uur pauze gebeurde er een mirakel, en verdubbelde het publiek, en stroomde de markt vol! Een goddelijke interventie zal er niet in zitten. Wel eentje van Jamiroquai. De met uitgedoste popgod stormde het podium op onder een luid applaus en begon meteen alles te geven. Na amper 1 nummer vloog het zweet al her en der over het podium. Hit na hit werd meegebruld door het voltallige publiek en zelfs de toevallige voorbijganger zal er een paar van herkend hebben!

Een dag Suikerrock zoals het hoort!

Na een korte pauze en een intermezzo met BASEtv, waar ik ter plekke de iPad en hun gebrek aan 3G netwerk voor de camera uitleg ;), begonnen de Stereo MC’s. De langharige blond spring-int-veld kreeg meteen het publiek mee, en wist het zo in Tienen een stuk warmer laten aanvoelen dan het is. Vanaf het eerste moment bewogen de fans mee met de beats, alsof ze in een trance waren. Langzaam en snelle bewegingen wisselden elkaar af, en maakten zo een geweldig feestje hier op de markt!

Suikerrock 2010 is na zijn kick-off echt vertrokken! Terwijl de markt niet veel voller was dan op een gewone Tiense week, dromde de eerste rijen samen toen de man in het wit het podium beklom. Stijn heb ik vorig jaar op Polsslag en Genk on Stage gezien, maar voor mij stond vandaag een volwassenere man dan toen. Ergens is de muziek nog meer een feestje, en liggen zijn beats er nog meer op. Voor de electrofans onder ons is dit een geweldige opener!

Ps: jammer genoeg gaan de rest van de foto’s Maandagavond pas kunnen volgen. Sorry!

I have it.
I love it.
Fuck yeah!

Morgen is het zover, de iPad. 16 GB, 3G. En als Mobile Vikings ook nog zo lief zijn geweest heb ik ook nog mijn Sim Kaart morgen. En dan kunnen we van gang gaan!

Maar betekend niet enkel extra apps bij krijgen op de iPad, maar ook weghalen op de iPhone. Van 9 volle pagina’s, ben ik nu al teruggegaan tot 4. En eigenlijk ga ik nog veel minder nodig hebben. Maar waar trek ik de lijn dan. Ga ik de iPhone ooit nog gebruiken voor een spelletje, geluidjes, of tools? of gaat alles vervangen worden door de iPad? Ik weet dat Thomas nog maar anderhalve pagina apps heeft.

En dat opruimen heeft wel iets. :).

Enfin, morgen heb ik hem dus, na het werk. Ik ben benieuwd!

Signing off, g’night.

The Doors. Een van mijn favoriete bands ooit. Het moment dat ik hoorde dat ze naar Suikerrock kwamen wist ik dat ik er ging staan. Punt.
Nuja, Ray Manzarek & Robby Krieger of The Doors, maar dan nog. Beter gaan we niet krijgen. En hoewel de lead geen Morrison is, klinkt het nog super. Een waardige neerzetting van hun grootste nummers, en een paar minder bekende. De eerste 3 nummers klokten samen al op 25 minuten, wat sowieso al een hele prestatie is. Maar afsluiten met een 10 minuten durende versie van Light My Fire was genoeg om het plein in lichterlaaie te zetten. (als dat nog niet aan het branden was van het moment dat ze opkwamen).
Een straffe performance, met een straffe set. Suikerrock 2010 is goed begonnen!
John Fogerty, bekend van CCR, was tweede op de kick-off. Waar de Eerste een trip in de geest was, was dit eerder een trip naar Texas. Met zijn bekende Country Rock kreeg hij al het volk mee, nog voor hij opkwam. (Lang leve de CD). Enfin, het was het een goeie show. Zeker de afsluiter met Bad Moon Rising en Proud Mary klopte. En onder de rijzende maan, maakte ZZ-Top zich klaar.
Toen de 3 sharply dressed men het podium betreedden, was de zon helemaal weg. De maan gaf achter de mist gaf lichte schijn, en gelukkig voor ons fotografen nog een honderdtal spots die het ‘bijvulden’.
Blijkbaar mochten we enkel het 6de en 7de nummer fotograferen. Sterren en hun wensen natuurlijk. Vanaf het 6de nummber begon het blues gedeelte van de avond. Met de speciale hoed bracht een van de gebaarde barden ons een serenade op gitaar. Het typische ZZ-Top gehalte. Hoewel de hits er op het einde uitknalden, moeten we toegeven, dat ze wel redelijk hetzelfde klinken. Maar toch!
Met deze 3 namen hebben we 3 verschillende, en zeer uiteenlopende rock-stijlen mogen aanhoren. Niet zomaar stijlen, maar uitgevoerd door de meesters zelve. Yeah!
Suikerrock, tot volgende donderdag. En doe zo door!