Ja, ik heb er een. Dat weet iedereen al. Maar ik blijf reacties krijgen van mensen voor wie hij nog ongelooflijk nieuw is. Na hem meer dan een maand te hebben (denk ik toch), is het tijd om eens die vooroorlen op zijn kop te zetten.

“Het is een grote iPhone, maar ge kunt er niet eens mee bellen”.
“Het heeft geen USB”
“Het heeft geen Flash”
“Ge kunt er niks mee”
“Ge kunt het nie meepakken”

Met een iPod touch kunt ge evenveel bellen, via Skype. (en ja, iedereen houdt hem vast en doet alsof hij er mee aan het bellen is … Moet gewoon blijkbaar ;) ).

Ook is de iPod Touch een kleinere iPad. De iPad heeft meer vermogen onder dat glas, meer ruimte voor creatieve dingen mee te doen, zoals schrijven, foto’s bewerken en tekenen.

Met de Camera Connector Kit kan ik probleemloos foto’s importeren, aanpassen, opslaan en doorsturen naar wie het nodig heeft. Zij het Facebook, of de redactie van een krant. Met dat ander blokje kan ik dan zelfs een toetsenbord aansluiten. Wie was iets aan het zagen over die USB?

en Flash is brol. Wat ik al zei voor dat Apple flash niet ging ondersteunen. Flash websites zijn niet goed indexeerbaar door Google. Zeker niet gebruiksvriendelijk, traag, en laten mijn systemen vastlopen en crashen. Het gebeurt genoeg. Gelukkig in de Firefox 4 beta is het een apart proces, zodat niet elk hondsgezeik mijn Firefox crashed.

Ook heb ik een handige schoudertas (MK VII), de Indiana Jones heuptas zelfs, waar mijn iPad zonder problemen in past. Ook kan die mooi bij m’n Kodak rugzak als die mee moet. Probleem opgelost!

Ook het 10 uur batterijvermogen is brilliant veel. Letterlijk kan er een dag mee gewerkt worden, en eens de “20% battery remaining” opkomt kan er nog altijd 2 uur gewerkt worden. Yeah!

En natuurlijk, alles is er mee mogelijk. Dankzij de gigantisch vele apps heb ik niks te klagen. Het grotendeels van mijn mails, blogs en tweets gebeuren met deze device. Ik pak liever mijn iPad, ook al zit ik achter mijn bureau, voor mijn mails te lezen dan het via Mail te doen. It’s that good.

Enfin, nu slaaptijd.

Doei!

Wat enorm belangrijk is tijdens een fotoshoot is de muziek. Net zoals praten met het model zelf. Hier is mijn latest playlist.

Het zat er al ff aan te komen. Het werd tijd om social en contact samen te voegen. Beiden deden hetzelfde. Enkel was eentje puur online, terwijl de rest 70% online voorstelde. Dus ja, tijd om dat samen te voegen. Dus bij deze .. Enkel heb ik nu een grote lege pagina over. Daar ga ik eens goed over moeten denken. :)

De laatste paar dagen ben ik extreem veel ballast aan het wegwerpen. Op alle vlakken dan. Met nieuws dat er aan zat te komen ben ik in een opruim manie gesprongen, wat er voor heeft gezorgd dat mijn kamer een series ander uiterlijk heeft gekregen. DVD Muur is nu een gezellig hoekje. Waar die muur was, is nu productie gekomen. Nu nog de Lord Of The Rings decoraties verplaatsen naar mijn werkmuur (waar alles tot zijn recht kan komen).

Enkel zorgt dat er ook voor dat ik specifiek door alles moet gaan, en een plekje moet vinden, of vuilbak. Grasduinen in het verleden, wat bewaard moet blijven. Interessant wel.

Ook op de website is er wat opgekuist. De homepage ziet er cleaner uit, met meer getargete informatie, waar Gowalla, Twitter en Flickr aandacht krijgen, in plaats van de overload aan informatie.

“There is no such thing as an information overload, only a filter malfunction”. Dixit een quote die ik deze morgen ergens las. Dus bij deze.

Ook is de Live In Concert page opgekuist. In plaats van een visuele feeling, werkt het nu puur op typografie en witruimte. Ik ben er wel blij mee. Ook ben ik, waar dat mogelijk is, de namen van de foto’s aan Flickr tags aan het koppelen. Dat is nu voor 60% gebeurd.

Ook de iOS Device icon is upgedate naar de hogere resolutie van de iPad. Ik moet wel zien in hoeverre de icon voor de Retina Display moet upgedate worden.

Dat is het zowat. Slaaptijd.

Lang naar uitgekeken, maar Chris Nolan’s Inception is eindelijk uit, en we zijn hem ook Dinsdag gaan kijken. 5 euro dankzij de Uitpas. w00t. Enfin, de film.

Wat typisch Nolan geworden is, zijn de complexe actiescenes, gewoven in een brilliant verhaal. Maar net zoals The Dark Knight heeft deze film één nadeel. Ergens op het einde word het net iets te lang, net zoals de Ferry Scene in TDK, maar op zich valt het wel goed mee.

Wat deze film heeft is dat het je laat nadenken, zo hard dat je uiteindelijk het einde wel doorhebt halverwege de film, maar zelfs dan nog blijft de film je aantrekken, en hij blijft goed.

Super cast, regie, montage, verhaal, muziek, en zo door. Hier mogen oscars vallen.

Als die eerste 3 nog niet voor genoeg jeugdnostalgie zorgden, zorden deze laatste hier wel voor. Golden Earring was dé rock-topper van de avond. Met hun hits, nationaal en internationaal, vullen ze de markt met hun unieke sound, die ervoor zorgde dat deze reporter niet meteen backstage wou schrijven, maar naar het concert gaan genieten.

Als er dan nog woorden gezegd moeten worden, kan ik enkel het volgende zeggen. Net zoals een zeer goede wijn, is zelfs na bijna 50 jaar (in de zelfde opstelling!), Golden Earring enkel maar beter geworden.

Wat wel zeker het vermelden waard is, is hun fabuleuze live versie van Radar Love. Een zeker 20 minuten durende versie, inclusief een drumsolo waar de Universal Brass Band aan te pas kwam. Van een nummer tot een nieuwe hoogte te brengen gesproken!

Golden Earring. You still rock!

Als de Kreuners koning van de Vlaamse rock zijn, en Raymond koning van de Kleinkunst, dan is Clouseau zeker koning van de Pop! Wie de podiumkuren van de gebroeders Wouters kent, weet dat alles kan gebeuren. In dit geval Koen die in het midden van een nummer de PA Toren beklimt zonder een noot te missen. Omdat de set in het begin voornamelijk nieuwe nummers kent, maakt dat enkel de echte fans kunnen meekwelen. Wanneer ze vanaf de middenhelft de klassiekers, al dan niet in een nieuwe uitvoering, loslaten kan dan weer iedereen meevolgen. Maar zoals altijd stelt Clouseau niet teleur, al hadden de bindteksten wat minder melig mogen zijn op momenten.

De Kreuners zijn net zoals Raymond een van die vaste vlaamse muziekwaardes. En dat ooh deze er nog altijd staan, weten Walter en zijn bende moeiteloos te bewijzen. Met een mengeling tussen oude hits en nieuwe pareltjes krijgen ze de Tiense markt geweldig goed mee. Maar zoals altijd is dat Kreunerspubliek fantastisch! Rock On!

Dag 3 begon met Andes, die ik prompt oversloeg. Dus Raymond dan maar. Mr. Van Het Groenewoud opende voor mij de laatste Suikerrock dag. Met zo een rijk repertoire aan hits kon het niet anders dan een sterke set zijn. Zelfs de wachtende Clouseau fans zongen en bewogen mee met de Vlaamse hits. Een intiem gevoel op een groot plein. Maar ik bezweer u beste lezers, het ging vooruit! Chapeau!

Deze was echter ook een half uur te laat, maar dat vergaven we haar. De diva van Electro-Pop bracht ons haar hits zoals “Demolition Man” en “I’ve Seen That Face Before”, maar ook zeer veel andere nummers in een sterke set met een geweldig visuele show. Elk nummer had ook zijn eigen kostuumwisseling, waarin ze gewoon lustig bleef doorzingen en met het publiek praten in haar sexy Frans-Engels. Tot afgrijzen van de security nodigde ze ook nog eens het publiek uit op haar podium. Wat ervoor zorgde dat de snelle beslissers over de hekken sprongen, en het podium bestormen. Wat een show!

Wat ook een prachtig feit is, is haar looks en conditie. Deze dame is volgens mij ooit 30 geworden, en geen dag verouderd. Een prachtige show, waar nog heel veel van kunnen leren.

Grace, je t’aime!