Bob Geldof, voor de niet ingewijden, het is de man achter de Boomtown Rats (I don’t like mondays!), en de Live Aid concerten in de jaren stillekes.

Van het moment dat hij (een klein kwartiertje te laat, maar dat mag bij een wereldster) opkomt, heeft hij het publiek al mee. Heel het plein staat vol te genieten van de muzikale kunsten van Bob en zijn mede artiesten. Als we na het 3de nummer uit de Front stage worden gehaald (zoals gewoonlijk bij grote sterren), blijft de muziek ons aantrekken, en blijven we staan, luisteren. Bijna vergeet ik dat ik journalist en fotograaf ben, en het rock beest in ons komt bovendrijven.

Van zodra uit de piano de eerste tonen van de monster hit “I Don’t Like Mondays” knallen (beste piano intro ooit, in mijn ogen dan toch), verliest de markt de enige remmen die ze nog hadden, en begint iedereen mee te zingen, joelen, schreeuwen, en juichen. De volgende 4 minuten klonken intenser dan toen Metallica ‘Nothing Else Matters’ speelde op Pukkelpop van de zomer, terwijl er een stuk minder volk was in Genk.

Na “op wat een kwartiertje lijkt” roept hij al “Goodbye and Thank You!” Ik schrik, nu al ? Ik kijk op mijn klok, en blijkbaar is er al een uur voorbij gevlogen. Na nog een bisnummertje is het echt gedaan, en stroomt het plein leeg, waar iedereen hetzelfde woord (of een synoniem) op zijn lippen heeft: geweldig.

We love you Bob!

• Bekijk een stukje uit “I Don’t Like Mondays”.

Words & Pictures: Kris Van de Sande