|
|
Echte frustratie is het niet, het is plezant, maar het is nog nooit zo druk geweest als deze week, alles begint te leven zoals het moet, alles komt in orde. Eindelijk.
Verwacht me bijna niet thuis deze week.
De volgende 2 weken ook niet, aangezien ik dan in Ierland zit. Ik ga proberen dagelijks te bloggen, als er internet verbinding is. Anders post ik alles als er internet is. Alles komt goed!
More Soon!
Wa-blieft? Wa-blieft? Wa-blieft?
Nog maar enkele jaren geleden was deze vraag exclusief voorbehouden aan onze hardhorige overgrootouders. Tijden zijn veranderd. Ondertussen blijkt uit onderzoek dat bijna één op vijf Vlaamse jongeren kampt met een vorm van gehoorschade door overvloedige blootstelling aan lawaai en luide muziek.
Gedeputeerde van jeugd Hilde Claes: ‘ Door meer dan 40 000 oordopjes uit te delen op verschillende festivals, willen we vooral jongeren sensibiliseren en het thema bespreekbaar maken. Maar liefst 1 jongere op 2 geeft zelf aan dat hij/zij het gevoel heeft minder goed te horen. Het gehoor van jongeren is dus een hot item. Het geluid op een festival lagerzetten was voor ons trouwens geen optie omdat we de belevenis van de totale muzieksensatie niet wouden wegnemen.’
Meer info? www.limburg.be/allears of breng een bezoekje aan onze stand op één van de vele festivals zoals oa Pukkelpop, Rock Herk,…
Words: Myriam P, Photo’s: Kris Van de Sande
Bob Geldof, voor de niet ingewijden, het is de man achter de Boomtown Rats (I don’t like mondays!), en de Live Aid concerten in de jaren stillekes.
Van het moment dat hij (een klein kwartiertje te laat, maar dat mag bij een wereldster) opkomt, heeft hij het publiek al mee. Heel het plein staat vol te genieten van de muzikale kunsten van Bob en zijn mede artiesten. Als we na het 3de nummer uit de Front stage worden gehaald (zoals gewoonlijk bij grote sterren), blijft de muziek ons aantrekken, en blijven we staan, luisteren. Bijna vergeet ik dat ik journalist en fotograaf ben, en het rock beest in ons komt bovendrijven.
Van zodra uit de piano de eerste tonen van de monster hit “I Don’t Like Mondays” knallen (beste piano intro ooit, in mijn ogen dan toch), verliest de markt de enige remmen die ze nog hadden, en begint iedereen mee te zingen, joelen, schreeuwen, en juichen. De volgende 4 minuten klonken intenser dan toen Metallica ‘Nothing Else Matters’ speelde op Pukkelpop van de zomer, terwijl er een stuk minder volk was in Genk.
Na “op wat een kwartiertje lijkt” roept hij al “Goodbye and Thank You!” Ik schrik, nu al ? Ik kijk op mijn klok, en blijkbaar is er al een uur voorbij gevlogen. Na nog een bisnummertje is het echt gedaan, en stroomt het plein leeg, waar iedereen hetzelfde woord (of een synoniem) op zijn lippen heeft: geweldig.
We love you Bob!
Words & Pictures: Kris Van de Sande
Het was een zotte bende, een groep van 6 ‘gans geflipte’ jongeren, die ons een blik gunde op de Genkse Mafia. Of iets wat er moet moest lijken, want Godfather en Soprano referenties wisselden zich af met slapstick en humor, dat zeer goed onthaald werd door het aanwezige publiek. (Maar zij wachtten ook wel deels op de Genkse kortfilm ‘Gans Geript’. Tof om te zien, en ik ben benieuwd als deze jonge leeuwen nog verder gaan met Toneel!
Words & Pictures: Kris Van de Sande
Technologie is soms toch zo vatbaar. Het is tegen de 26°, en de boel faalt al. Eergisteren avond wouden mijn firewire schijven niks meer doen. Ik voelde er aan, en ze waren kokend heet. Komt er van als ik urenlange render jobs er op laat draaien blijkbaar. Alles staat nu los van elkaar, en de renders zijn gelukt.
Laatste paar dagen heb ik zeker 8 filmpjes er door geduwd, waarvan echt zware render filmpjes. Daarbij zit weer wat gekloot met Garageband voor muziek te gaan remixen, wat ook weeral niet simpel is.
Maar het komt wel goed. :)
Exit. Voor de gelukkigen die hier mogen staan is het wel degelijk een Exit. Het einde van hun hoger onderwijs op de Provinciale Hogeschool Limburg, alom bekend als de PHL.
4 blokken deden dienst als de 4 richtingen, binnenhuisarchitectuur, architectuur, vrije kunsten en design. Ook stelden de bachelors hun werken voor in de oude sporthal. Wij gingen een kijkje nemen!
Bekijk de filmpjes:
Photo, Story, Camera: Kris Van de Sande – Presentatie, Voeten: Sarah Goris – Research: Bert Gerits
Story developing
That McG movie. Een prachtig voorbeeld van style over function. De actie zit echt top, zo goed is hij nog nooit geweest in een terminator. Maar het gebrek aan echte diepgang stoort.
Maar Terminator is een rare serie. Het middelmatige Terminator (hij is niet slecht, maar overleeft de tand des tijds niet. Gedateerde muziek, haar, effecten, en zo door. Dan kwam de beste uit de hoop, Terminator 2. Een goed verhaal, 90′s. Echt een straf meeslepend verhaal over de ziel van een machine. Dan kwam het zwakke T3, wat puur een parodie op de tweede was. Inclusief rivaliserende terminator, wat door een of ander stukje eye-candy vervangen werd. Vreselijk.
Enfin, terug naar Salvation. De diepgang, of het gebrek er aan stoorde me gewoon te fel.
Maar het ziet er allemaal wel leuk uit. 2/10 voor verhaal, 9/10 voor visueel, dus 5,5/10 totaal.
Ik heb net Coraline gezien, in 3D nog wel. Een leuke, mooie, intense, en soms enge film. De 3D is goed gedaan, maar is niet altijd nodig. Ik zou nog meer kunnen zeggen, maar deze mag je zeker op je To See lijst zetten!
Soms kunt ge uit iets testen toch ook iets chiques krijgen ze. Daarjust ben ik ffkes wa instellingen gaan juist zetten op de camera, en binne en buite beelde opgenomen op onze high-tech jaren 60 campus hier. (wat me echt erg doet denken aan The Company uit Heroes. Toen kwam het opeens in mij op. Laten we hier een viral reeks van maken. Het mysterie van het gebouw, wat laat zien wat hier allemaal reilt, zeilt en schuilt! Het eerste resultaat is hier dan ook te bewonderen in een dik kwartiertje als alles goed en wel is upgeload.
To be continued …
…soon
Waarom schrijft iedereen teksten voor websites in word? Gebruik dan op zen minst Pages of TextEdit. (Notepad voor windhoos gebruikers).
In plaats van 300.000 overbodige lijnen code voor een simpele hoi te zeggen.
/rant
Op het moment dat ik dit schrijf ben ik echt gaar. Moe! En het is nog maar kwart na 8. Vreselijk.
*bleh*
De trein kwam aan in Diest. Juist achter die ene boom. Ik merkte het dat we aankwamen, terwijl ik in alle zeven haaste alles inpakte, laptop de rugzak in, maar nog voor ik aan de deuren was, waren deze alweer gesloten. Hoewel er nog signaal werd gedaan aan de treinbegeleider (zoals dat tegenwoordig heet), maar de deuren waren al dicht, etc, etc, bla bla.
Enfin, tot zo ver nog, begrijpelijk misschien. Ik naar Aarschot als verloren klant. Er werd gebeld naar de andere trein die terug keerde om zeker te wachten, maar nee hoor. Deze deed zijn eigen schema, als we te laat waren hadden we pech. Lekkere walen-mentaliteit blijkbaar. Gebeurt wel meer schijnt.
Een documentje kreeg ik niet, want dat zou toch te lang geduurd hebben eer dat uitgeschreven was. Een simpele OK op mn Go-Pass moest maar goed zijn.
Op de terugweg hebben ze geluk dat ze niet langs waren gekomen voor m’n ticket, want als ze moeilijk gedaan hadden was ik echt pissig geworden.
‘Cause the silicon chip in side my head, get’s switched to overload.
Enfin, blijkbaar heb ik ook nog te veel betaald met mijn GoPass, dus wat een geweldige kutzooi.
Dus 1 uurtje later zit ik alweer terug op de trein naar Hasselt. Geen conducteur te zien, dus ook geen kaartje. Moet die kerel zich maar niet verstoppen.
Iedereen moet zijn job doen, en sommigen doen het ook, maar bij andere vraag ik me toch soms wel wat af op momenten …
Waar blijven die nacht bussen? (Of nog beter, 1 abonnement voor bus en trein samen. Enkel hopen dat houders van een levenslange buzzy pass ook de NMBS promo krijgen.
Zou het leven een stuk simpeler maken. (en plezanter om eens verder te reizen dan Bokrijk).
Ondertussen komen we aan in de buurt van Hasselt, zonder ticket te moeten betalen. Dus nog 1 euro winst gemaakt. Toch nog iets.
*humpf*
*uit voorzorg is deze blog post vol frustratie, veel gevloek, irritatie en zo veel meer gecensureerd*
ja, ik leef nog.
Nog altijd druk met werk, en vandaag nog eens een commercial gefilmd. Het komt goed.
Tot hopelijk soon.
De PHL en Bio, Mijn Natuurhadden vandaag voor alle studenten een verrassing in petto! Een onvervalst Fair Trade ontbijt voor maar 1 euro. Samen met fruit konden de studenten hun buikje vol eten met cornflakes, yoghurt, koekjes, brood, chocomelk, soyamelk, en natuurlijk ook melk van koeien. En het voornaamste, allemaal bio, fairtrade, maar vooral, Lekker!
De opbrengst en overschot gaan naar Poverello.
Words & Pictures by Kris Van de Sande
