Waar ik in Armegeddon een Jerry Bruckheimer miljoenen epic zag, zag ik in Deep Impact een intieme film, vol emotie waar ik in geloofde. Niet “heeey, een zwarte president, of heeey Elijah Wood”. Sure, jullie mogen best niet eens zijn met dit, maar ik weet wel wat ik voelde. Misschien was het door men kutdag, of gewoon voelde ik me verbonden, of wat dan ook, maar ik heb bij elke emotionele scene duidelijk gevoeld. Deze film laat zien dat er nog hoop is, voor sommige mensen, dat er nog pracht bestaat, dat er nog moed en zelfopoffering bestaat.

Ik heb gehuild tijdens deze film, ja, echt. Dit is niet de eerste keer, maar voor de eerste keer voelde ik echt serieuz mee met de mensen. Brak mijn hart bij hun moeilijke keuzes, bij elk afscheid dat er gedaan moest worden, wou ik dat het niet gebeurde. Bij elke zelfopoffering wou ik hetzelfde doen. Blijkt dat ik niet alleen ben trouwens, want op IMDb zijn er een hoop mensen (vooral mannen trouwens), die eerlijk zeggen dat ze nog nooit zofel voor een film hebben gejankt.

Het was dudiuelijk dat een vrouw deze geregisseerd heeft, en dat verdient eens taande ovatie, want die ene vrouw, heeft mij meer emotie doen geven in 1 scene, dan alle Jerry Bruckheimer films samen.

Bravo !

Zien die handel.